| Adı: | Elian |
|---|---|
| Görevi: | 3. Seviye Kayıt Memuru |
| Kurum: | İskan Bakanlığı |
| Konum: | Supremia / Aseria |
| Durum: | Aktif (Gözetim Altında) |
| Tema: | Düzen vs. Kaos |
Sapan Dişliler: Bir Aseria Vatandaşının Günü
*Bu metin, Celestine D'Arvell yönetimindeki Aseria'da yaşayan sıradan bir memurun, "kusursuz düzen" içindeki bir gününü anlatmaktadır.*
Gün, güneşle değil, çanla başlar. Sabahın tam 6'sındaki belediye çanı. Neşeli bir çınlama değil, Supremia'nın gri şafağını yaran tek ve kusursuz bir vuruş. Celestine D’Arvell’in Aseria’sında sapmaya yer yoktur.
Adım Elian. İskan Bakanlığı'nda 3. Seviye Kayıt Memuruyum. Dairem, bloktaki diğer 50 daireyle aynı. Giysilerim -gri, dayanıklı bir tunik- komşularımınkiyle aynı. Evlerimizden aynı anda çıkarız. Temiz, süpürülmüş sokaklarda sessizlik içinde yürürüz. Burada suç yoktur. Çöp yoktur. Kahkaha da yoktur.
Mutsuz değiliz. Mutsuzluk bir kaos biçimidir, normdan bir sapmadır. Biz sadece... işlevseliz. Büyük meydandan geçerim. Burada Celestine'in bir heykeli yok. Onun anıtlara ihtiyacı yok. Onun anıtı, düzenin kendisidir.
Öğle arası çanı saat tam 12:00'de çalar. Masamdan kalkarım. Koridorda, adı Rila olan başka bir 3. Seviye memurla aynı anda yemekhaneye doğru yürürüz.
"Hava bugün... istikrarlı," der Rila. Sesi, ne sıcak ne de soğuktur; bir raporu okur gibidir.
"Evet," diye cevap veririm. "Nem oranı dünkü tahminle uyumlu."
Yemekhanede tayınımızı alırız. Besleyici, ölçülü ve her gün aynı. Masamıza otururuz. Birkaç dakika sessizlik olur. Aseria'da sessizlik, verimli bir eylemdir. Doldurulması gereken bir boşluk değildir.
"Akşamki konsere bilet bulabildin mi?" diye sorar Rila. "Merkezi Orkestra'nın 'Düzenin Armonisi' performansına mı? Evet, 4. Sektör oturma iznim onaylandı."
İş günü çanı saat tam 17:00'de çalar. Belgelerimi düzgünce istifler, masamı siler ve sandalyemi tam olarak masanın altına iterim. Rila ile birlikte, akşamın serinliğine doğru sessizce yürürüz.
Tam o sırada, bir ara sokaktan tiz bir ses duyulur. Bir çığlık değil, bir kahkaha. Duraksarız. İki küçük çocuk, bir topun peşinden koşarak sokağın köşesinden fırlarlar ve bana çarparlar. Dengemi kaybederim. Elimdeki günlük tayın fişi yere düşer ve bir su birikintisine bulanır.
Donakalırım. Çocuklar kıkırdayarak kaçışır. Elimde ıslanmış, mürekkebi akmış bir form... Düzensizlik... Rila'nın yüzündeki o sakin ifade anlık olarak çatlamıştır. Rila benden bir adım uzaklaştı. Hızlı, içgüdüsel bir hareketti. Sanki az önce bana çarpan çocuklar bulaşıcı bir hastalık taşıyormuş ve ben artık kirlenmişim gibi.
BİRİM: 1. Sektör İdari Soruşturma Bürosu
KONU: Sivil Mülkiyete İhmalkâr Zarar
ÖZET: Vatandaş Elian, sokak düzensizliği sırasında kamu malı olan tüketim fişini koruyamamıştır. Sistem kazalara yer bırakmaz, sadece sorumlulara yer bırakır. Zarar, bir sonraki üretim döngüsü maaşından tahsil edilecektir.
KARAR: Sapma not edildi ve düzeltildi.
Bürodan çıktım. Yeni fişi elimde o kadar sıkı tutuyordum ki, kenarları avucuma batıyordu. Kurtulmuştum. Hayır, kurtulmamıştım. Sadece yeniden hizalanmıştım.
Dışarıda, çan akşam 18:00 için çaldı. Tam zamanında. Konserde, "Echoes of Democracy"nin o kusursuz, yükselen notalarını dinlerken, her bir keman yayının birlikte hareket edişini izledim. Her şey yerli yerindeydi.
O an, gün içinde yaşadığım o kaotik sarsıntıyı, o çamurlu fişi, o kontrolsüz çocuk kahkahasını zihnimden sildim. Bunlar, sistemin tolere edemeyeceği, düzensiz, kirli notalardı. Ben, kusursuz bir dişliydim. Ben, düzenin bir parçasıydım. Aseria'da sapmaya yer yoktu. Ve ben, bir daha asla sapmayacaktım.